Het was weer een oefenavond. Dit keer een avond waarop alleen de bevelvoerders kwamen oefenen. Dat betekend dat de groep een stuk kleiner is, maar niet minder gezellig! We kregen een mooie communicatie oefening voorgeschoteld waar we met zijn allen een behoorlijke kluif aan hadden.

Na de oefening sluiten we met zijn allen boven in de kantine af. Onder het genot van een hapje en drankje natuurlijk. Hierbij komen ook de ‘oud’ collega’s wel langs. Een van hen is onze bar baas en verzorgd dan ook de catering van ons allen na de oefening.

Het meest belangrijke, en misschien wel het allerleukste is het napraten. En dat gaat over van alles. Dit maakt de brandweer ook zo leuk. Het is anders dan in een sportclub, we zijn op elkaar aangewezen en bespreken heel erg veel. Zo ook deze avond.

Hoe het kwam weet ik niet meer. Misschien kwam het wel van het bericht dat een collega bezig is voor een actie om PTSS onder de aandacht te brengen, misschien was het wel een inzet. Maar voordat ik het wist hadden we een avond met als thema: weet je nog? Dat houdt in dat je de ‘bijzondere’ inzetten nog eens nabespreekt. En in mijn carrière heb ik er al vele gehad. Het werk is erg leuk, maar er zitten echt veel mindere kanten aan het vak.

‘Weet je nog toen? Dat de vlammen eruit sloegen, met dat slachtoffer binnen?’ ‘En toen die inzet aan het spoor… konden jullie de juiste kant van het spoor niet vinden. Dat was toch een smerig klusje zeg, een springer is niet altijd, ik zal maar zeggen, in 1 stuk…’ Voordat we een uur verder waren kwamen al die verhalen langs. Hoe ga je daarmee om? Wanneer is het teveel geworden? Hoe leg je het thuis uit?

Mijn oud-collega Jan, nam het woord. ‘Ik heb in mijn werk op de ambulance en bij de brandweer heel veel vieze doden gezien. Maar je weet nooit wanneer je CD-tje vol zit. Dat merk je van tevoren niet, je merkt het pas als het te laat is. En dan typisch iets voor brandweermensen, ik wilde het niet laten merken, in die tijd, 30 jaar geleden kenden we post traumatisch syndroom niet. Die diensten had ik teveel gezien en meegemaakt, ik wilde niet meer bij de brandweer werken… Ik heb een weekend lang getwijfeld, tot mijn vrouw zei dat óf ik de chef belde, óf zij dat ging regelen. Met lood in de schoenen heb ik op zondag gebeld. Maar hij vertelde dat ik de volgende dag gewoon kwam werken, geen gezeur! Met een hoop tegenzin ging naar mijn werk. Daar kreeg ik te horen dat het normaal was en dat ik voorlopig niet hoefde uit te rukken als ik dat niet wilde. Maar dat ik wel moest komen werken, omdat mijn collega’s me snapten! Na een week reed ik weer op de wagen hoor…’

Stress hoort bij ons vak, leed hoort er ook bij. Maar het kunnen bespreken met je mede-brandweerlieden maakt al dat je een deel van je stress kwijt kan. Is dat een garantie? Nee, je kunt nog steeds PTSS oplopen. Zoals in elk vak dat veel leed ziet, politie, ambulance, leger. Maar samen, weten dat het niet gek is, dat jij gek bent, dat is heel belangrijk! Gaat PTSS over? Zeker, met de juiste hulp kom je er bovenop, maar het zal altijd een litteken blijven. Altijd. Maar net als bij een litteken is het een herinnering aan iets dat je gedaan hebt. Wij staan klaar voor anderen, hoe moeilijk ook. Hulp vragen voor jezelf is moeilijk, maar nooit iets om je voor te schamen. Collega’s voorkom dat je eigen CD-tje vol komt te zitten, praat erover en zoek hulp als het nodig is. Alleen zo kunnen we voor anderen zorgen!

 

http://www.brandweernederland.nl/service/opvang-nazorg/interview-demis/