Ik was voor een paar dagen in Duitsland om zaken te regelen en wat ontspanning en vertier te zoeken. Na het werken is het belangrijk om te ontspannen. Samen met mijn vader hadden we op de zaterdag besloten een stadje op te zoeken om wat inkopen te doen en gewoon te gaan rondkijken (lees, winkelen want ik blijf een vrouw).
Toen we wilden parkeren op het terrein waar we altijd staan, was het vol. Er was een Feuerwehrfest aan de gang. In Duitsland houden ze van feesten en daarbij nodigen ze iedereen uit. Gezellig, maar ja, mijn vader wist het al: ‘daar gaan we straks wel even kijken’. Na een incident in de parkeergarage, die zijn toch nauwer dan je inschat, togen we na een opbeurende bak koffie, naar het feest.
Kijkend in de voertuigen, met het nemen van enige foto’s voor mijn Instagram account vielen mij een aantal zaken wel op. Dus wat doe je dan? Je spreekt de eerste beste collega aan. Ik voelde een aardig leermoment voor mezelf opkomen, maar dat pakte toch iets anders uit. Op mijn vraag waar de watertank van het voertuig was, werd ik al meewarend aangekeken. Nee, dat hadden ze niet in deze stad, niet nodig ook. Okee, en alleen lage druk? Heel snel kreeg ik de vraag wie ik was en waar ik vandaan kwam.

De ademlucht zit achterop het voertuig en in de cabine zijn alleen 2 toestellen aanwezig. Toen ik vroeg hoe het dan ging bij een binnenbrand, werd ik weer raar aangekeken. Nou, gewoon 2 man met ademlucht naar binnen en je gaf continu de druk door aan je Gruppenfuhrer. Ah oke, ik kreeg ook nog het ademluchtbord in mijn handen gedrukt. Maar op mijn uitleg dat er bij ons voor ieder blusploeglid een toestel was, werd er eens voorzichtig gelachen. De Gruppenfuhrer (bevelvoerder) gaf aan dat hij buiten bleef. Het was ook veel te gevaarlijk om allemaal naar binnen te gaan! Nee, dat was ongehoord.

Inmiddels was ik de middelpunt van een ploeg geworden. Een man of 20 stond om me heen. Ik denk dat de gedachte was: dat mens verteld wel heel rare dingen. Toen ik begon over ons hoge druk inzetsysteem werd er ineens heel aandachtig geluisterd. Met 6 personen? Vaste slangen? RSTV? Dat konden ze zich niet voorstellen. En een bevelvoerder die ook binnen liep? Oh en technische hulpverlening deden wij ook? Zat dat in de standaard opleiding?

Gelukkig zijn de technieken op digitaal gebied ook verbeterd en om aan te tonen hoe het ‘bij ons’ ging pakte ik de ELO er maar eens bij. Mooi systeem vond iedereen, maar waar werd dat dan voor gebruikt? Om mensen op te leiden en te trainen? Wauw, dat was nog eens wat zeg. Of ik beschikbaar was voor hun oefenavond en of ik dan eens wilde komen uitleggen hoe dat ging. Helaas moesten we vaststellen dat ik dan alweer terug thuis zou zijn, maar niet getreurd, ik kom vaak genoeg in de omgeving, dus een afspraak staat. Met de uitnodiging dat ik kon leren hoe het er bij hen aan toe gaat.

Want laten we wel wezen, de O-bundel kennen ze daar al jaren en het zijn meesters in het lage druk systeem. Ik realiseerde me wel dat wij ook wel aardig verwend zijn op bepaalde punten, maar dat wij ook heel veel kunnen leren van dit systeem. Zo droomde ik s’ avonds van de training op een brandweeracademie, die gewoon een week duurt en 1 keer per jaar plaatsvindt. Waar je baas je vrij voor geeft, want je bewijst de samenleving een hele grote dienst. En dat je uren bij de brandweer niet bevochten hoeven te worden, want je bent in brandweerdienst en zonder de brandweer zijn ze nergens. Je krijgt daar nog echt waardering voor het vak.

Het enige dat ik echt niet te pruimen vind bij de Duitse collega’s zijn de uniformen. Ik ben blij dat wij dat stijve petje al jaren niet meer op hoeven en we een kazernetenue kunnen dragen bij de wat minder formele gelegenheden. De meesten collega’s hadden inmiddels een groezelig overhemd aan, dat wit bleef niet schoon. Maar 1 ding kunnen we allemaal: bier drinken. Ik heb me dan ook gemengd in deze traditie en samen met een Brattwurst heb ik nog gezellig nagepraat met de collega’s. Dan merk je dat waar ook ter wereld die brandweermensen gewoon op elkaar lijken…