Ik werk al jaren bij de brandweer. En al heel vaak heb ik moeten uitleggen dat ik echt, echt, echt, ook inderdaad op de uitruk zit. En nee meneer, ik ben echt een vrouw hoor. U hoeft dat niet te controleren. Op uitruk ben ik al van alles genoemd: brandweermanmevrouw, mevrouw de brandweerman, juf, eehhh echt een vrouw en ga zo maar door.

Maar laatst werd ik toch weer echt boos. Naar aanleiding van een melding verscheen er een stukje in de plaatselijke krant. Waarbij de razende reporter schreef dat er na een tweede alarmering toch genoeg brandweermannen waren voor de uitruk, maar dat het gelukkig niet meer nodig was. Ik heb dat op Twitter geslingerd met de tekst: en deze brandweervrouw was er ook gewoon hoor! Waarop een discussie ontstond over de term brandweerman. Want dat geeft toch gewoon het beroep aan?

Dat klopt wel, maar als we nu eens kijken naar de huidige tendens. Om mensen niet meer tegen het hoofd te stoten zijn er toiletten die onzijdig zijn, spreekt men in de gemeente Amsterdam en bij de NS niet meer van dames en heren. Maar ik, gewoon een brandweervrouw wordt dat nooit genoemd. Want ik ben een brandweerman en als ik geluk heb volgt er / vrouw. Je zou er bijna een gendercrisis van gaan krijgen! Want ja, ik ben vrouw en ja ik werk bij de brandweer. Waarom mag ik dan niet gewoon genoemd worden?

Nu snap ik het best wel hoor. Als ik in burger of in uniform sta, dan verwachten de meeste mensen mij niet. Ik bedoel, de meesten hebben een idee van brandweervrouwen die overeenkomen met de meisjes van K3 (die ruim na hun 40ste nog steeds meisjes genoemd worden). Maar zo zien de meeste brandweervrouwen én brandweermannen er niet uit! Dat is een vrij seksistisch beeld en roept bij de meeste mannen de vraag dan ook wel weer op: wat draag je in bed? Mijn nachtjapon is dan het verkeerde antwoord, maar dat is een ander verhaal.

In andere talen hebben we onzijdige benamingen voor dit beroep, waarbij de Engelse benaming: firefighter het meest accuraat is. Nou, hierbij mijn oproep aan de pers, omstanders, slachtoffer, collega’s, cursisten en iedereen die het aangaat: noem ons gewoon brandweermensen. Daar zou ik heel blij van worden. Net zo blij als het feit dat ik een vrouw ben…