Ik ben duaal instructeur zoals ze dat zo mooi weten te noemen. Dat houdt in dat ik trainingen verzorg op alle gebieden van veiligheid, zowel brand als medische instructies en ook een stukje beveiliging. Dat maakt het vak erg leuk en afwisselend. En het is voor de cursist ook fijn dat één instructeur een hele dag de instructie verzorgd. Zo bouw je een band op, voor zover dat kan in 8 uur.

Dit keer stond ik bij een bedrijf dat de netwerken onderhoud. Zij zorgen voor de elektra, water, gas en de netwerken. Die dag stond de herhaling van de medische kant op het programma, met name de reanimatie. Want dat vindt ik zo ontzettend belangrijk! Ik mag uit leggen wat je moet doen als een circulatiestilstand optreed, hoe je reanimeert, een AED gebruikt en hoe je hulpdiensten moet alarmeren.

Ik ben niet iemand die het heel mooi maakt, het is vies en zwaar om te doen. De kans dat het een bekende treft is heel groot en dan is het psychisch heel zwaar om op een borstkas te drukken en in de mond te blazen. Bovendien, de overlevingskans is niet zo groot. Dat komt vooral omdat veel mensen niet kunnen reanimeren! Ga maar eraan staan, jij moet het dan doen.

Omdat ik het verhaal niet mooi maak, is het voor sommige mensen best schrikken. Ze kennen de beelden van t.v. waar het slachtoffer na de reanimatie nog net niet opstaat en iedereen een hand geeft. Nee, zo werkt het niet en dat wil ik ook heel duidelijk maken. Het is niet jouw schuld als een slachtoffer het niet haalt! Je hebt iets gedaan en dat is altijd nog beter dan helemaal niks doen. Mijn cursisten mogen mij ook altijd bellen na een reanimatie of een ernstig ongeval.

Ook bij deze groep zijn mensen aanwezig die het hebben meegemaakt. In de pauze kwam een cursist naar me toe: ‘mag ik je wat vragen?’ Hij wilde weten of als iemand gereanimeerd wordt het voelt. Of dat hij schade had toegebracht. Na een tijdje kwam het verhaal eruit: hij had zijn eigen vader gereanimeerd en dat was niet gelukt. Hij had zo zijn best gedaan en voelde zich schuldig, hoewel een circulatiestilstand in zijn familie vaker voorgekomen is. Ik heb hem geduldig al zijn vragen beantwoord, van hoelang het ambulancepersoneel doorgaat met reanimeren, de medicatie die gebruikt wordt, tot de vraag of iemand het bewust meemaakt dat hij gereanimeerd wordt. De pauze was iets langer dan gepland die dag.

Dit zijn vragen die ik vaker krijg. Over hoe zwaar het is. Over hoe moeilijk het is om voor jou uit te moeten leggen dat je wel ermee zit. Dat je je schuldig voelt. Dat je een ouder verliest. Ik vertel vanuit mijn eigen achtergrond zo goed mogelijk hoe het is, verwijs door en nog belangrijker vertel dat ik weet hoe het is om een ouder te verliezen op jonge leeftijd. Dat het leven niet altijd eerlijk is! Ook dat hoort bij mijn vak. We leidden mensen op om hulp te verlenen, maar dat betekend niet dat het goed afloopt. Als daar een garantie voor was…

Heb jij ook een ernstig ongeval meegemaakt of een ongeval waar je graag met iemand over wil praten? Je kunt bij je instructeur terecht, maar ook bij de huisarts of de stichting Sensoor. Maar wat je ook doet, loop niet ermee door. Het is normaal dat je dat voelt en denkt, zoek hulp en praat. Ook dat is hulpverlenen….