Vroeger, heel vroeger, heb ik gewerkt als brand- en veiligheidswacht. Mijn taak was het om op te letten of de werknemers die met risicovolle werkzaamheden bezig waren, het wel deden volgens de veiligheidsregels die op die plant golden.

In de flat tegenover me hebben ze een stelling gebouwd. En ja, ik sta daar dus op te kijken. Behalve dat ik me echt uren kan vermaken met de onderlinge ruzies, verbaas ik me ook. En ik mag er niks van zeggen. Wat is er nu aan de hand? De heren werken keurig met alle veiligheidsmiddelen die ze van de baas hebben gekregen. Helm op, handschoenen aan, valbescherming aan. Maar vooral dat laatste heeft geen zin als je die niet vastmaakt!

Ik ken het, ik kreeg vaak het commentaar: maar ik heb het toch aan? Ja, maar als je valt heb je er weinig aan als dat ding nergens aan vast zit. Het werkt niet draadloos of zo. Zo ook bij deze heren. Het kost vast heel veel extra tijd. Nu lijkt me een val vanaf de vierde verdieping ook. Naar het ziekenhuis en zo…

Toch zie je dat veel vaker. Het is op papier goed geregeld. Het staat vast. En soms komt er iemand dat controleren. Maar als je het niet gebruikt, heeft het ook geen nut. Het gebruik wordt vaak als vervelend ervaren. Ik snap dat wel.

Veiligheidsdenken, dat is een gewoonte. Ook ik ben er recentelijk met mijn neus op de feiten gedrukt. In onze blusunit gebruikte ik nooit gehoorbescherming. Totdat we een nieuwe medewerker kregen die horendol werd van het geluid van de blussers. En inderdaad, het scheelt een hele hoop met gehoorbescherming. Het was er gewoon in geslopen. En is het lastig? Zeker! Ik moet me nu meer bekwamen in liplezen, want een vraag van een cursist betekend dat ik mijn gehoorbescherming uit moet doen. Ik leg het maar aan het begin van de praktijkles even uit.

Ja, dat heet een blinde vlek. En het is ook lastig om eens kritisch na te denken. Veel dingen sluipen er gewoon in. Hoe kun je dat oplossen? Nou, als iemand het eenduidige antwoord weet, dan hoor ik het graag. Want dat is er niet. Er is zelfs een tak in de psychologie aan geweid. Maar ook daar weten ze het niet precies.

Het grootste gevaar op de werkvloer blijft nog altijd de mens. En ongevallen zullen blijven gebeuren. Alleen door aan de voorkant over preventie na te denken en aan de achterkant over de repressie (het oplossen ervan), kunnen we de gevolgen beperken. En ik? Ik hoop dat ik vaker op dingen gewezen wordt. Kan ik er in elk geval wat aan doen.