Hoewel ik zelf brandweer én medisch instructeur ben wordt ik vaak alleen voor de EHBO ingezet. Waarom? Dat is kennelijk meer iets voor vrouwen dan voor mannen. Andersom geld dat ook. Ik heb een collega die er regelmatig van baalt dat hij brandweer instructie moet geven, hoewel hij medisch echt heel leuk vindt.

Ik maak het regelmatig mee dat ik mijn lokaal aan het klaar maken ben voor de cursisten, waarvan er dan steevast 1 uitroept dat hij vandaag voor de brand en de ontruiming komt en de LEH al gedaan heeft. Als ik ze er dan fijntjes op wijs dat ze aan het goede adres zijn, krijg ik ook nog te horen dat het jammer is dat ze geen les krijgen van een brandweerman.

Ook bij inzetten overkomt het mij regelmatig. Dat je niet kunt zien aan dat pak dat ik een vrouw ben levert regelmatig grappige situaties op waarbij mensen staan te stotteren of roepen: pardon, mevrouw de brandweerman. Ik ben wel eens door een collega agent weg gestuurd bij een incident, want dat was niks voor mij. Nee mevrouw, dit is echt niks voor vrouwen. Waarop mijn collega, een officier van dienst en een vriendin van mij hard in lachen uitbarstte. Nee, het was toch echt niks voor ons vrouwen… De agent heeft later zijn verontschuldigingen aangeboden. Hij was er niet aan gewend.

Toen ik mijn opleiding tot medisch docent volgde was ik als brandweervrouw de vreemde eend, bij de brandweer opleiding eveneens omdat ik vrouw was. Hoe vaak ik niet liefkozend door mijn collega’s op de kazerne pleisterplakker van dienst wordt genoemd… Ik vat het maar als compliment op.

Maar het heeft ook heel veel voordelen. Ik merk dat ik op een andere manier benaderd wordt door mensen. Omdat ik in mijn vak gewend ben met mensen te praten, vertellen mensen ook hun verhaal. Over hetgeen hun is overkomen, hun angst en over hoe ze er overheen gekomen zijn. Ook krijg ik andere vragen dan de mannelijke collega’s. Of als een cursiste die echt heel bang was voor vuur, met in 1 hand een blusser, met de andere hand hielde ze mijn blusjas vast. Ze was zo trots dat ze het toch gedaan had, en dat ze uiteindelijk gewoon dat vuur durfde te blussen! Pas later begreep ik dat ze een zeer traumatische ervaring had gehad met een woningbrand.

Het moet uiteindelijk niet uitmaken of er een man of vrouw voor de klas staat. Daar moet een professional staan die met ervaring én passie weet te vertellen. Die de cursist kan uitnodigen om zijn of haar vaardigheden uit te breiden. Daar gaat het om. En ik? Ach, ik lach wel heel lief als ik vertel dat ik echt al 21 jaar op de uitruk zit, bevelvoerder ben geweest en ja, ook een medische achtergrond heb en ook nog wel eens stage heb gedraaid op de ambulance. Dat lief lachen, dat maakt het verschil…