Ik heb vandaag een aantal groepen les gegeven. Dat waren cursisten die nog nooit, maar dan ook nog nooit een les op medisch gebied gevolgd hadden. Het bedrijf waarvoor ze werken had een cursus reanimatie georganiseerd omdat zij het heel belangrijk vinden dat mensen iets kunnen doen in een noodsituatie.

Het is niet alleen reanimeren dat ze leren. Nee, ik leer ze ook wat ze moeten doen met een bewusteloze, wat een AED doet en wat je moet doen bij stikken en verslikken. En natuurlijk ook hoe je dat moet toepassen op kinderen. Al met al krijgen ze een pakket met vaardigheden waar je het thuis en op het werk veiliger kan maken.

Het is een ontzettend zwaar en moeilijk onderwerp. Want… kun je het wel als het gebeurd? En reanimeren is niet leuk, het is zelfs ontzettend vies en zwaar. Maar ja, ik kan een onderwerp heel serieus brengen en dat doe ik voor een deel ook echt wel, maar hoe ‘leuker’ ik het breng hoe beter het onthouden wordt. Dus schalt staying alive van de BeeGees regelmatig door de klas.

Deze cursisten denken graag. Alles, maar dan ook alles wordt overdacht. Want stel je nu eens voor dat. Ik had het eerst niet direct in de gaten, maar op een gegeven ogenblik had ik door dat ik elke keer weer riep: niet nadenken! Doen! Elke vraag die je kon verzinnen werd gesteld. Van wat gebeurd er nu als je toch gaat reanimeren en er is toch een soort van ademhaling (goed antwoord, helemaal niks, als ze je gaan wurgen moet je wel even stoppen), wat als een slachtoffer met een circulatiestilstand nu een wond heeft (goede antwoord, het bloed stroomt niet optimaal, dus het bloeden is gestopt of minimaal).

De manier van benaderen van een slachtoffer hebben we zo simpel mogelijk gemaakt, zodat je in de noodsituatie niet hoeft na te denken. Als je doet wat je geleerd hebt, dan kom je altijd goed uit.

Ik begin ook met de vraag: denk je dat het moeilijk is? En ik sluit af met de vraag: en was het moeilijk? En wat denk je? Ik hoorde ze bij de lunch aan elkaar vertellen dat het eigenlijk heel simpel is. Als ze niet reageren moet je 112 bellen en kijken of ze ademen, reageren ze kijk je of ze lek zijn en stop je het gat. Behalve dat ik stikke tevree was dat ze het snappen was ik ook een beetje trots. Want als je het zo weet te vertellen aan je collega, dan ga je het echt wel onthouden.

Bovendien was ik ook blij en trots op dit bedrijf. Ze investeren in hun 120 medewerkers die geen BHV-er of EHBO-er zijn om ze toch iets heel belangrijks te leren. Niet alleen wordt de werkvloer veel veiliger, ook de omgeving wordt een stuk veiliger.

Het enige nadeel na 4 dagen les geven is dat liedje. Ik lig s’ avonds nog in bed: ha, ha, ha, ha, staying alive, staying alive. En ik wil alleen maar slapen! Ik heb het er graag voor over.