Brandweermensen zijn erg vreemd volk. Voordat u de wenkbrauwen optrekt en mijn collega’s mij gaan vermijden zal ik het even uitleggen. Vrijwillige brandweermensen hebben een alarmontvanger, ook wel een pieper genoemd. En die dingen maken soms meer kapot dan je lief is.

Zo heb ik een tijdje een relatie gehad met een collega uit een andere regio. En dan kun je er een keer op rekenen dat het volgende tafereel zich afspeelt: een pieper gaat af. Beide partners kijken elkaar aan en trekken tegelijk hun pieper van de broeksband. Nee schat, het is die van jou. Gaat ‘ie wel of gaat ‘ie niet. Hij ging niet en dat was maar goed ook. Zo vaak zagen we elkaar ook weer niet. En het bleek achteraf een inzet van ettelijke uren te zijn geweest.

Maar ook mijn moeder moest snel lessen leren over piepers. Ik heb het gepresteerd om haar niet alleen in de supermarkt met volle kar achter te laten, ook in de stad tijdens het winkelen deed ik dat. Ze wist al heel snel dat ze én een sleutel van het huis mee moest nemen, een opgeladen telefoon en geld om weer thuis te komen. Ik was altijd met de auto weg.

Bij het winkelen en het kopen van diverse kleding ging mijn pieper ook. De winkelbediende heeft nog nooit zo snel iemand zich zien uitkleden én aankleden. Mijn moeder bleef kalm en ging op het gemak door met passen. De mevrouw van de winkel keek mijn moeder vreemd aan, maar die verklaarde: brand. Dat ze daar genoegen mee nam. We waren op inzet in de binnenstad en ik keek ietwat vreemd op toen de deur van de brandweerwagen openvloog, gevolgd door een dozijn aan tasjes en de stem van mijn moeder: neem jij dat straks mee naar huis? Ik heb mijn collega’s nog heel lang gehoord over de keuze van mijn aankopen, met name de kleur van de nieuwe beha’s. Je moet het van je collega’s maar hebben.

Mijn broer kan ook hele verhalen vertellen over mijn pieper. Ik vloog vaak midden in de nacht de deur uit en liet mijn pieper achter. En dan had ik net niet goed genoeg op het knopje gedrukt om hem tot stilte te manen. Hij had, helaas voor hem, de slaapkamer naast mij en kon dan zelf zijn bed uit om ‘dat ding’ stil te zetten. Met de nieuwe generatie piepers gebeurt het ook nog wel eens dat ik na een uitruk terug thuis kom en dat er ergens een heel zielig piepje klinkt in de slaapkamer. Is ‘ie al trillend een eigen leven gaan leidden en valt van mijn nachtkastje. Ik heb onder het bed vandaan moeten halen, uit de kledingkast en zelfs een aantal keren uit mijn keuken. Hoe dat ding zo hard trilt dat hij vanzelf gaat wandelen? Geen idee, maar het is wel effectief als je aan het autorijden bent en hij gaat af. Ik ben wel eens door de collega’s van de politie aan de kant van de weg gezet omdat ik woest probeerde mijn pieper van mijn broekband af te trekken, dat trillen kietelde te veel! En zij dachten dat het mijn mobieltje was.

Maar die piepers moet je af en toe opladen. En doe je dat niet? Ach, het is altijd midden in de nacht dat hij gaat piepen om aan te geven dat hij een laadbeurtje kan gebruiken. En tegen de tijd dat ik met mijn sokken en broek aan het worstelen ben, bedenk ik me steeds weer op tijd: wacht hij rammelt niet! Want bij het alleen piepen is de batterij leeg, bij piepen en rammelen dan is er wat aan de hand. Vaak wordt het ritueel gevolgd door een zoektocht naar mijn lader en als de oogjes rood opgloeien stap ik weer gerustgesteld mijn bed in. Tot de volgende keer dat ik toch weer vergeten ben om hem op tijd op te laden natuurlijk….