Ik had net buiten even een luchtje geschept en was eigenlijk net weer terug bij het leslokaal. Een bakje koffie erbij en we konden beginnen met de tweede groep cursisten. Een herhaling BHV en ik mocht mijn lievelingsonderwerp geven, de ontruiming en brandbestrijding.

We zijn te ‘gast’ in een school die naast het gewone onderwijs aan leerlingen van gemiddeld 14 jaar, ook trainingen voor volwassenen organiseert. Ik zwaai naar mijn collega en roep vrolijk: nog 3 uur en dan weekend. Terwijl ik de deur van mijn lokaal wil sluiten hoor ik de slow whoop af gaan. De deuren op de gang klappen dicht en het geluid wordt een stuk minder. Mijn koffie beland op mijn bureau en ik loop naar de branddeur toe. Jawel, ontruimingsalarm. Zonder na te denken loop ik terug naar mijn groep en verzoek ze onmiddellijk het pand te verlaten via de uitgang en de nooduitgang. Ik zie verwarring op de gezichten van deze BHV-ers. ‘Mag mijn tas mee?’ ‘Moet ik een jas aan?’ Ik staar ze even kort aan en roep dan:’tas laten staan, jas mee en naar buiten, nu!’

Op de gang zie ik het gezicht van mijn collega, die kijkt erg verbaasd. Moet ik ontruimen? Terwijl mijn wenkbrauwen ongeveer mijn haargrens bereiken, vertel ik hem van ja. We staan BHV les te geven en het lijkt me dat we het juiste voorbeeld moeten geven! Hij dirigeert iedereen naar buiten.

Ondertussen vraagt een docent op de gang: met die herrie… moet ik gaan ontruimen? Mijn gezicht stond kennelijk op donder, hij wachtte het antwoord niet af.

Toen observeerde ik een leuk verschijnsel: iedereen wilde door hetzelfde trappenhuis naar beneden. Want de weg die men naar binnen nam, is de weg naar buiten. Het was extreem druk. En ik weet dat achterop de gang nog een noodtrappenhuis zit die de snelste weg naar buiten is. Bij gebrek aan beter, dat wil zeggen een BHV-er van de organisatie heb ik het bouwdeel gecontroleerd op achterblijvers.

Beneden in de hal stond de helft van de cursisten en leerlingen. Onze assistent instructeur viel op dat er geen BHV-ers waren. En het alarm bleef maar loeien. En aangezien ze mij zagen werd er aangenomen dat de brandweer er al wel was. Ik heb toch maar even met een sturend advies voorzien in verder handelen. En heb ik de kleumende en natte mensen van buiten toestemming gegeven om in de kantine plaats te nemen. In zo’n situatie schiet ik toch wat snel in mijn rol van hulpverlener. Het lijkt me niet wenselijk dat we slachtoffers met onderkoeling gaan creëren.

Het behoeft geen uitleg dat dit een hele slechte generale oefening was voor de BHV organisatie van deze school. Het erge is alleen: dit gebeurd bijna altijd op bedrijven als er een ontruimingsalarm afgaat. Er wordt wel 1 keer per jaar geoefend, maar als het onaangekondigd is, dan weten BHV-ers niet altijd hun rol meer. De kunst is dan om dit als leermoment naar voren te halen en er verder op te trainen. Ik kan dan ook melden, het was inderdaad een onechte melding uit de keuken, en er is na deze generale oefening nog een keer goed besproken én geoefend wat er moet gebeuren in het geval van het ontruimingsalarm.

Ik was wel heel blij met dit onverwachte extra onderdeel aan de training: kijk jongens, zo moest het niet! Hoe ga jij nu naar buiten? Ze hebben het vast wel heel goed onthouden.

Het enige mysterie aan deze ontruiming was wel iets heel raars. Toen ik terug kwam in mijn lokaal, ik was de eerste die terug was en de laatste die weg ging, was dat mijn koffie verdwenen was. Spoorloos, geen kopje, geen kring te zien. En je zult het net zien, de koffie in de pot was net op. Moest ik mijn les afmaken zonder mijn cafeïne stoot.

Ontruimingsoefening