Als ik het heb over de bejaarden van de brandweer, heb ik het niet per sé over de oudgedienden van een korps. Nee, we hebben ook andere bejaarden. Die oud, misschien een beetje versleten zijn, maar zeker niet vergeten. In mijn korps hebben we ze ook en 1 is voor mij heel speciaal…

Als klein meisje gingen wij vaak bij mijn opa in Middelburg op bezoek. En daarbij reden we langs de brandweerkazerne. Fantastisch vond ik dat. Al die rode auto’s achter grote deuren. Maar 1 auto was heel speciaal. In een uitbouw aan de kazerne, een soort vitrine, stond een oude bejaarde brandweerauto. Aan de gevel was een thermometer bevestigd en die was al bijna halverwege.

Na uren  zeuren nam mijn vader me mee naar de kazerne, dat was op loopafstand van mijn opa’s huis. Daar tuurde ik door de ramen en naar de bejaarde brandweerauto. Wat was die mooi! Als meisje van 5 maakte dat heel veel indruk op me. Mijn vader vertelde me dat de bejaarde brandweerauto moest worden opgeknapt en dat ze daarvoor centjes aan het inzamelen waren. Daar hoefde ik niet lang over na te denken en mijn zakgeld verdween dan ook heel snel in de pot voor de brandweerauto.

Jaren en jaren later, op een herdenking van de bevrijding van de Tweede Wereldoorlog zat ik achterop. De bejaarde brandweerauto, onze Magirus, reed weer en nam deel aan de herdenking van het zetten van handtekeningen om de stad officieel te bevrijden. Dat had ik als klein kind nooit kunnen dromen, inmiddels echt brandweervrouw zijn en werken met de voertuigen waar ik vroeger vanachter het raam naar stond te kijken.

Nu is deze Magirus echt wel bijzonder voor mij. Mijn opa vertelde de verhalen van de oorlog, van de grote brand, van de aanvallen en alles wat er in die oorlog gebeurde. Enkele jaren geleden is er een boek uitgebracht door een oud collega van me, waarin de brandweer Middelburg in oorlogsjaren beschreven werd. Zo ook het verhaal waarom er in de voorkant een aantal gaten zitten. En niet alleen de Magirus, maar ook 2 Opel brandweerauto’s zijn gered van de sloop en door vrijwilligers helemaal opgeknapt.

En neem van mij aan, dat is hard werken. Zo trof ik afgelopen vrijdag Frans aan, druk aan het poetsen van het koperwerk, omdat de wagens weer naar een herdenking moesten. Maar wat denk je van alle andere vrijwilligers, die regelmatig een avond en soms een zaterdag aan het sleutelen zijn aan de voertuigen? En het dan toch niet voor elkaar krijgen om alle storingen op te lossen? Ze doen hun best.

Deze voertuigen zijn door heel Nederland te vinden. En in heel Nederland zijn er vrijwilligers bezig om ons historisch bezit in een zo goed mogelijke conditie te houden! Dit is ons erfgoed. Die Magirus is voor mij heel speciaal, vanwege de verhalen, de geschiedenis en mijn opa. De brandweer is een organisatie die altijd in beweging is, en zal veranderen. Maar deze tastbare herinneringen, die zijn goud waard!

Doet mij wel denken aan een uitspraak van een oud gediende uit mijn korps: vroeger had je ijzeren mannen op houten wagens, tegenwoordig heb je houten mannen op ijzeren wagens. Op mijn opmerking: gelukkig ben ik een brandweervrouw, had hij even geen antwoord…

http://www.stichting-magirus1931.nl/

De stichtingen in heel Nederland draaien op giften om de voertuigen te onderhouden. Door het geven van demonstraties, het verhuren van de voertuigen en inzamelingsacties worden er fondsen gemaakt om het broodnodige onderhoud te doen aan de bejaarden. Heb jij een klein bedrag over? Doneer het dan en ik denk dat heel veel bejaarde brandweerauto’s en vrijwilligers je dankbaar zijn!