Vandaag had ik een training voor medewerkers van een zorginstelling. Deze mocht ik verzorgen met een ervaren collega die net als ik allround instructeur is. Gelukkig had ik het gedeelte dat ik regelmatig naar buiten mocht, het gedeelte brand. Even genieten van het heerlijk warme weer. Dat gaf weer wat andere problemen maar alla.

Aan het einde van de dag spraken we de training nog even kort door. Hij was nogal… gefrustreerd. En dat is hem als instructeur niet aan te rekenen, net zo min als de cursisten. Hij stelde vast dat het met de reanimatie vaardigheden van de cursisten nou niet erg goed gesteld was. Hoe dat nou zou komen? Waar ligt dat aan?

Mijn moeder en vader moeten beide van mij op BHV training. Alleen al vanwege het feit dat mijn vader altijd mijn moeder riep als ik wat mankeerde, maar ook dat ze in een echt noodgeval wat konden doen. Mijn moeder had er echt een hekel aan. Mijn collega’s voelden zich ook wat opgelaten, mijn moeder lijkt op mij, maar ja, ze moest wel. En zij noemde de BHV herhaling altijd een training met aha momentjes. Want bijna helemaal vergeten. En elk jaar, vertelde ze me, kreeg ze toch wel meer aha momentjes. Maar toch, het was bijna helemaal weg.

Kijk, en daar zit hem de crux, de cursist krijgt dit maar 1 keer per jaar. En dan is het afhankelijk van de opleider, de instructeur en de cursist wat het rendement van de training is. Want dat reanimeren is, net als veel BHV handelingen, een praktische vaardigheid. En tref jij het als cursist dat je iemand hebt die staat te vertellen wat ze allemaal bij de EHBO, ambulance of brandweer allemaal meemaken, is dat best vermakelijk, maar je leert er niks van! Dan kunnen we de handelingen nog zo makkelijk maken, je gaat van een mooi verhaal niks leren.

Je moet zelf aan de slag. Kijk, daar ligt Fred. Dat hoort mijn cursist vaak. Of: ik denk dat ik een brandje heb binnen. Kun je even helpen? En net als veel cursisten, wordt ik hulpeloos aangekeken en wordt me verzocht om het eerst nog eens even voor te doen. Nee, sorry. Dat doe ik alleen in een opleiding. En zelfs dan nog niet altijd.

Waarom niet? Nou, ik kan het allang. En jij… ook. Dus, ga je gang. Dat is eng en ik moet het vertrouwen uitstralen dat ze het wel kunnen. Ik heb van een onderwijskundige geleerd dat doen, onthouden is. Ook als gaat het eerst helemaal fout. Maar dat is niet erg, dit is een training. Dus, kom maar. Fred vind het niet erg. Stiekem houd hij vast wel van ruw.

Bovendien, hoeveel onthou je zelf na een jaar? Ik niet heel veel. Maar als ik maar genoeg aha momentjes in mijn les weet los te peuteren. En ik maar niet in de verleiding kom om verhalen te vertellen. En ja, ook ik kan soms uit mijn slof schieten als ik het weer eens heb uitgelegd en ik het nog fout zie gaan. Ja, ik ben menselijk. Maar toch, ik leg het nog een keer uit en beoefen mijn geduld.

Maar ik snap mijn collega heel goed. Waarom? Hoe kan ik het zo brengen dat je het wel onthoud? Ik ben nog nooit zo trots geweest op een bedrijf waar ik de reanimatietraining mocht verzorgen en ik voor me hoorde in de rij in de kantine: moeilijk is het echt niet. Kijk, je vraagt of het gaat en als ze niet reageren heb je een probleem! Bel 112 en kijk of ze ademen, ook dat is niet moeilijk. En als ze dat niet normaal doen, dan roep je reanimatie en fibrilator en ga je pompen en blazen. Maak je niet dik, erger kan het niet worden en gaat het fout, dan zal het slachtoffer je proberen te wurgen, dan mag je stoppen! Je snapt, mijn instructeurshart zwol van trots! Want ja, die gaat het onthouden. Over een jaar ook nog? Niet helemaal foutloos, maar die eerste 2 stappen wel. En die zijn cruciaal.

Dus morgen… ga ik met frisse moed opnieuw een groep mensen opleiden. En ik hoop dat de cursist met een hoop aha momenten de deur uit gaat! En mijn collega? Die gaat dat morgen ook weer doen. Want wat er ook gebeurd, we blijven het aanleren!

https://biobrandpreventie.nl/opleidingen/bedrijfshulpverlener-herhaling-bhv-herhaling/